Walka młodych

W ciągu 45 lat istnienia Polski Ludowej działało w stolicy kilkadziesiąt tajnych organizacji przeciwstawiających się komunie

Utarł się obraz społeczeństwa PRL-u jako śpiącego kolosa, wybuchającego okresowymi buntami, doprowadzającymi do przetasowań w partyjnym kierownictwie i ponownie zapadającego w marazm. Świadomość zbrojnego oporu dotyczy kilku pierwszych lat po wojnie i powszechnie nie docenia się ani ogromu jego skali, ani długotrwałości, a przecież ostatni partyzanci giną w latach 60.
Powszechność i rozmiary oporu uzmysławia nam praca Bartłomieja Noszczaka „Etos gniewu”, dotycząca antykomunistycznych organizacji młodzieżowych w Warszawie. Mimo że nie
[pozostało do przeczytania 70% tekstu]
Dostęp do artykułów: