Felieton pisze się sam

Felietony w Polsce pisze się coraz trudniej. Albo coraz łatwiej, zależy jak na to spojrzeć. Publicyści z dłuższym stażem (choć niedługo będę musiał przyznać przed sobą, że też już mam jakiś tam staż, zaraz będzie dwudziestolecie) chyba się takimi rzeczami nie przejmują, bo i pozwalają im na to czytelnicy tudzież słuchacze. Pójdzie taki w dziesięć miejsc, w każdym powie prawie to samo, potem to jeszcze napisze do dwóch gazet i wszyscy zadowoleni. Uspokajam, to żadna krytyka, to konstatacja faktu. Zresztą skoro całe to gadanie – jak się zdaje – nie przynosi efektu, pora postawić sobie pytanie, czy w takim razie trzeba wszystko powtórzyć jeszcze dziesięć razy, czy może wystarczy raz, tylko głośno i dobitnie? Chyba nie, bo mamy dookoła szum informacyjny, a rolę zagłuszaczek przejęły post-media, karmiące nas setkami informacji bez znaczenia, na ogół o ludziach, dla których chyba lepiej byłoby, żeby znała ich tylko rodzina. Ponieważ jednak atakują nas informacje kto, co, za ile kupił, a