Zaślepieni nienawiścią. Hienodziennikarstwo

Krytyka polityków przez dziennikarzy czy innych polityków nie jest w demokratycznym kraju niczym nadzwyczajnym. Dla człowieka o elementarnym poczuciu przyzwoitości jest oczywiste, że są granice, kiedy trzeba być szczególnie ostrożnym w rzucaniu oskarżeń, a najlepiej po prostu zamilczeć. Jednym z takich przypadków jest ciężka choroba. A już atakowanie nawet najbardziej znienawidzonego polityka za pomocą insynuacji, że jego choroba jest mistyfikacją, a on jest tchórzem, który ucieka przed odpowiedzialnością, jest szczytem podłości. Przez ostatnie tygodnie byliśmy świadkami takiej machiny wymierzonej w byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę.

W rodzimej debacie publicznej granice nieprzyzwoitości zostały przesunięte tak daleko, że niewiele nas już dziś zaskakuje. Są jednak jeszcze obszary, które wciąż wydają się trudne do przekroczenia, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, w jakim stopniu Polacy dali się zatruć chorobą nienawiści ze względu na głoszone poglądy. Długo