Obrażone uczucia

Jednym z postulatów opozycji, zgłaszanym regularnie, odkąd ta nie mogąc zdobyć poparcia, podpięła się pod radykalne uliczne protesty i rewolucję obyczajową, było zniesienie ścigania z urzędu obrazy uczuć religijnych.

Jeszcze dłużej słyszeliśmy pytania, jak w ogóle uczucia takie można obrazić, sformułowane z reguły przez ludzi religijnie w najlepszym razie obojętnych. I choć pamiętam, że chociaż jeden raz taka obraza wobec salonu się udała (było to bardzo dawno temu, gdy ktoś z polityków prawicy skrytykował wtedy jeszcze lubianego na salonach ks. Dziwisza, o swoje uczucia religijne upomniała się w „Kropce nad i” Monika Olejnik), to nie zanosiło się nigdy na żadną zmianę. Gdy przez kraj przetoczyła się najpierw fala sześciokolorowych tęcz na portretach Matki Boskiej i innych, dużo gorszych ingerencji w Jej wizerunek, liberałowie byli zachwyceni, z tymi sporadycznie rozmodlonymi włącznie. Gdy elewacje kościołów, przykościelne rzeźby, a w kilku przypadkach