Tułacze Wigilie. Święta polskich żołnierzy

W grudniu 1914 roku na zachodnim froncie Wielkiej Wojny panowała stagnacja. Po fiasku niemieckiego planu Schlieffena zakładającego pobicie Francji w sześć tygodni, obie walczące strony – Francuzi i Brytyjczycy z jednej, Niemcy z drugiej – stworzyły liczącą setki kilometrów linię okopów. Choć wojna trwała dopiero pięć miesięcy, ogrom strat już przerastał wszystko, czego dotychczas doświadczył świat. Jednak w ludzkich sercach wciąż żyło pragnienie pokoju. Zwłaszcza tego, którego symbolem były Święta Bożego Narodzenia. To tęsknota za ich cudowną atmosferą sprawiła, że Niemcy i Brytyjczycy zawarli nieformalny rozejm i wyszli z okopów, by wspólnie śpiewać kolędy, dzielić się opłatkiem i grać w piłkę nożną na ziemi niczyjej. Takie świąteczne zawieszenie broni nie powtórzyło się już nigdy w żadnej z następnych wojen.

Chrześcijaństwo, uznające nakaz miłości bliźniego za najważniejsze przykazanie, długo uczyło wojowniczych Germanów łagodności, miłosierdzia i