Pani „Wściekła” patrzy w lustro

Trwa festiwal obrażania autorów „Resortowych dzieci. Media”, pomawiania ich niemal o wszystko, z wyjątkiem ‒ przynajmniej na razie ‒ najcięższych zbrodni. W gruncie rzeczy ta spodziewana szopka nie byłaby warta najmniejszej wzmianki, gdyby nie fakt, iż jej mottem jest, uwaga, walka o przyzwoitość i uczciwość. Rzućmy zatem okiem na przodującą bohaterkę tego jakże chwalebnego boju, której rozprasowane photoshopem lico krzyczało z okładki najbardziej przyzwoitego i uczciwego tygodnika: „Jestem wściekła”. Na początku śpieszę z pocieszeniem ‒ autorzy najstraszliwszej w dziejach świata książki napisali gorzką, ale jednak prawdę. Przytoczyli niewygodne, a być może i krępujące, lecz tylko fakty. O ile większa byłaby „wściekłość”, gdyby na temat rodziny pani redaktor upowszechniali czyjeś konfabulacje, plotki lub zwyczajne obrzydliwe kłamstwa? Wiem, iż pamięć ulega z wiekiem przytępieniu, a na ten znak upływającego czasu na nic się zdadzą nawet funkcje photoshopa. Nie