Zamach na Trumpa

Zapewne zagorzali antytrumpiści będą przekonywać, że prezydent USA zamachnął się sam na siebie, by podreperować swoją popularność. W końcu do tej pory wielu jest przekonanych, że atak w trakcie kampanii wyborczej, w którym Donald Duży został draśnięty, był celową inscenizacją, by pomóc mu w zdobyciu prezydentury. Wersja ponętna, choć nie wyobrażam sobie, by ktokolwiek chciał odgrywać rolę tarczy strzelniczej i by istniał strzelec przy zdrowych zmysłach, który podjąłby się takiego zadania. Skądinąd liczba skutecznych zamachów na prezydentów USA – cztery na 45 – to nieszczególnie okazały wynik w porównaniu z carami Rosji, spośród których, jeśli wierzyć „Królobójcom” Gąsiorowskiego, ledwie jeden pożegnał się ze światem w sposób naturalny. I jakaż różnorodność metod: Katarzynę rozerwała machina piekielna w kiblu, Pawła uduszono własną szarfą, Aleksandra I „zniknięto”, Mikołaj I został otruty, Aleksandra II załatwił Polak Hryniewiecki, a Mikołaja II, jego rodzinę i służbę wykończyli