Święta, zwyczaje, symbole. Okres Bożego Narodzenia w kulturze polskiej

W najciemniejszej porze roku, gdy blady krążek słońca lewo wznosi się nad horyzont, a noce dłużą się w nieskończoność, w świecie pojawia się miłość i nadzieja: Bóg wszechmocny i nieskończony wcielony w ciało bezradnego niemowlęcia. Gilberth Chesterton pisał z podziwem, że to „tajemnica tak niezgłębiona, że pozwala swobodnie zgłębiać wszystko inne. Kiedy człowiek raz ją zaakceptuje, życie jest po prostu życiem, chleb chlebem, ser serem – a człowiek może z lekkim sercem śmiać się i walczyć”. Boże Narodzenie – radość ludzkich serc i zachowań.

Świat współczesny pędzi szybko, a my pędzimy wraz z nim. Obowiązki w pracy, rosnąca presja na wydajność, skuteczność, coraz więcej i więcej. I coraz mniej: czasu, odpoczynku, okazji do refleksji, rozmów z najbliższymi, spotkań z przyjaciółmi. Te niezbędne człowiekowi chwile wytchnienia zapewniały niegdyś niezwykłe dni, między 24 grudnia a 6 stycznia, dni przesycone zwyczajami i symbolami opowiadającymi o Tajemnicy.