Dzieło ludzi dobrze wychowanych. Obowiązek, od którego nie uchylili się młodzi warszawiacy

Gdy dziś słuchamy wspomnień powstańców warszawskich, uderza zaskakująco młody i dźwięczny ich głos. Intrygująca zagadka. Starcy metrykalnie, a tacy wciąż młodzi! Dlaczego oni się nie starzeją?

Mówi się dziś często, z odcieniem sarkazmu, że Powstanie Warszawskie „przegrało”. Poniosło klęskę militarną, zatem było „niepotrzebne”. Stwierdzenia takie tworzą atmosferę, której łatwo ulegają ludzie słabo znający historię. Wielu też nie chce pamiętać, że moda na obraz ostatniego narodowego powstania jako jednej wielkiej pomyłki jest wierną repliką nurtu „odbrązawiającego” czyn zbrojny Polaków, jaki był podstawą propagandy PRL. Tak zwany nurt rozrachunkowy – w filmach, książkach i publicystyce ery Bieruta, Gomułki i Gierka – miał zawsze jeden cel: wepchnąć Polaków do klatki potępieńczych swarów. Wyszydzić ich zaufanie do przywódców politycznych i wojskowych z czasów, gdy byli wolni. Wytworzyć w Polakach poczucie, że zawsze błądzili, bo mają notoryczną skłonność do