Pożegnanie Erazma Ciołka

Mam w ręku książkę „Solidarność” wydaną przez IPN, z przepięknym zdjęciem stoczniowca stojącego przy bramie. Brama składa się z ażurowych krat i jest pełna dłoni, którymi przytrzymują się jej ludzie poza stocznią. Mówię o zdjęciu nie dlatego, że jest na okładce, ale próbuje opowiedzieć to, co Panu Erazmowi udawało się jak nikomu innemu. Te zdjęcia, które w żaden sposób nie były ustawiane, nie były artystyczną kreacją, po prostu rejestrowały rzeczywistość. Te zdjęcia mają niebywałą siłę. W tym albumie znalazła się moja krótka opinia o fotografiach. Napisałem tak: „(…) spotkanie po latach ze wspaniałym albumem zdjęć Erazma Ciołka uzmysłowiło mi, jak wiele jego czarno-białych fotografii stało się kliszami mojej własnej pamięci o tych trudnych dziewięciu latach wybijania się Polski na niepodległość. Siła tych zdjęć rejestrujących historię poprzez pojedyncze wydarzenia, niczego nie upiększających, jest porażająca. Dlatego zdjęcia te – tak wiarygodne, bo prawdziwe – stały się ikonami z