Lewica śmiechu warta

Eksperyment w ten sposób rozpoczęty właśnie dobiegł końca − końca żałosnego. Lewacka redakcja zredukowała sprzedaż tygodnika – i tak słabą – jeszcze o połowę, nowych czytelników nie zdobyła i ostatecznie została zwolniona. Można się zastanawiać, czy zawiodło wykonanie, czy cała w ogóle koncepcja tygodnika wyraziście lewicowego była chybiona. Za pierwszą odpowiedzią przemawia fakt, że lewicowi działacze faktycznie się na prasie znali słabo, profesjonalnej gazety robić nie umieli, a teksty dobierane do druku pełne były sekciarskiej paranoi (pożegnalnym strzałem jakiś oszalały „łowca faszystów” zdemaskował mnie, że przed pojawieniem się w radiu lub telewizji instruowany jestem, co mam mówić, przez Roberta Winnickiego, szefa Młodzieży Wszechpolskiej. Nie uśmiałem się tak od czasu, kiedy maniak spod przeciwnych znaków zdemaskował mnie jako emisariusza masonów, który pojechał do Radia Maryja postawić Ojcu Dyrektorowi warunki, pod którymi Loża P-3 wpuści go na multipleks). Praktycznie