O sprawiedliwą bijemy się rzecz

Ostatni dzień sierpnia. Tłok na dworcach – mężczyźni odprowadzani przez żony, narzeczone, dziewczyny udają się do jednostek. Jest nastrój wyczekiwania, ekscytacja zbliżającym się wyzwaniem, w obliczu którego trzeba się zdobyć na wysiłek i poświęcenie. Tragedię przeczuwa niewielu. „Przeżywamy wielkie chwile. Zegar dziejowy posuwa się z zawrotną prędkością naprzód, każda chwila przynosi nowe wstrząsy, nowe emocje o napięciu dramatycznym – czujemy wszyscy, że staliśmy się współuczestnikami potężnego dramatu dziejowego, którego przebieg będzie miał wpływ decydujący na przyszłe losy świata. Takie chwile, które zrządzeniem losów przypadło nam przeżywać, stawiają wobec każdego z nas wielkie obowiązki, zakrojone na miarę heroiczną. Nie ma w tej chwili miejsca na małość, na słabość, na poddawanie się chwilowym nastrojom. Trzeba umieć wznieść się ponad troski i bóle życia osobistego, dostroić uczucia i myśli do powagi momentu dziejowego, jaki przeżywamy, trzeba zdobyć się na najwyższą