Przed „Łupaszką” był „Kmicic”

26 sierpnia 1943 roku w rejonie jeziora Narocz (obecnie Białoruś) sowieccy partyzanci podstępnie opanowali bazę oddziału Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej ppor. Antoniego Burzyńskiego „Kmicica”. Mimo wcześniejszych ustaleń wspólnej walki z Niemcami Sowieci rozbroili Polaków, a dowódcę i jego podkomendnych rozstrzelali. Zamordowali „tylko” około 80 osób, choć mieli w swych rękach około 200 partyzantów i personel pomocniczy. Dlaczego? Obawiali się międzynarodowego rozgłosu po ujawnieniu przez Niemców, cztery miesiące wcześniej, zbrodni katyńskiej. Antoni Burzyński urodził się 17 marca 1911 roku w Wilnie. W 1939 roku ukończył studia w Instytucie Badawczym Europy Wschodniej. W wojnie obronnej walczył w 5. Pułku Piechoty w Wilnie. Na początku 1943 roku zorganizował pierwszy na Wileńszczyźnie polski oddział partyzancki, który przeprowadził kilka spektakularnych akcji – m.in. rozbrojono garnizon niemiecki w Duniłowiczach oraz silnie broniony garnizon niemiecko-białoruski w Żodziszkach. W