Ponura defilada

5 października 1939 roku przez centrum Warszawy przeszła niemiecka defilada, którą odbierał Adolf Hitler. Widok był upiorny. Ryk gąsienic, marszowy stukot butów o bruk. Wszędzie flagi ze swastykami, a w tle morze ruin okaleczonego przez Niemców miasta. Pewni swego okupanci nie wiedzieli, że w tym dniu ich wódz omal nie zginął.

Tuż przed niemieckim atakiem na Polskę Warszawa liczyło około 1,3 miliona mieszkańców. Mieściły się tu wszystkie najważniejsze instytucje państwowe, ale również budynki zabytkowe i świątynie, których było około 900. Do tego ponad 200 instytucji kultury: biblioteki, muzea, teatry. I blisko 900 szkół oraz 40 wyższych uczelni. Dlaczego warto o tym pamiętać? Bo Niemcy od początku wojny nie przestrzegali prawa międzynarodowego. Ratyfikowana przez nich IV konwencja haska wyraźnie mówiła o zakazie bombardowania bezbronnych wsi, domów mieszkalnych, nakazywała także oszczędzanie świątyń, zabytków, a przede wszystkim szpitali i miejsc, w których znajdują się