Noblistka czy prowincjuszka? Tokarczuk i szklane paciorki

W aferze z wypowiedzią Olgi Tokarczuk o sztucznej inteligencji nie chodzi jedynie o relacje twórców z nowymi technologiami. Opinię publiczną irytuje coś jeszcze – podejrzenie o komercjalizację, monetyzację i uprzedmiotowienie wysokich dziedzin sztuki. To dlatego przed laty konsternację wzbudził były sekretarz Wisławy Szymborskiej, Michał Rusinek, reklamujący solone orzeszki. A kto by pomyślał, że „czułym narratorem” noblistki okaże się w końcu czat AI?

Tylko wiarygodny jest artysta głodny” – śpiewał przed laty nieco prześmiewczo Kazik Staszewski w „Las maquinas de la muerte”. Nawet jeśli myśl uznamy za przesadzoną interpretację dawnych mitów, wiąże się z nią niewykorzenione społeczne przekonanie, że w wysoką sztukę wpisana jest pewna bezinteresowność. Z jednej strony niemała część opinii publicznej zdaje sobie sprawę, że artystyczny, w tym literacki, światek i półświatek nadal jest głęboko zakorzeniony w najróżniejszych układach. Dawnych prywatnych mecenasów zastąpiły