Ze stojącej na podłodze kadzielnicy wydobywają się gęste opary układające się w mglistą postać niezwykle pięknej dziewczyny. Ma na sobie królewski, podbity gronostajami płaszcz, na głowie koronę, jej twarz okalają zawoje z tiulu, smukłość szyi podkreślają rzędy pereł. Wzrok wbija w twarz mężczyzny w sile wieku, który z rozpaczą na znękanej twarzy, na próżno wyciąga do niej dłonie. Tak Wojciech Gerson ukazał scenę wywołania przez Mistrza Twardowskiego ducha Barbary Radziwiłłówny, małżonki Zygmunta Augusta, który do końca życia bolał nad utratą pięknej Litwinki, małżonki i królowej.
W naszych egalitarystycznych i demokratycznych czasach powszechne jest przekonanie, że najbardziej uciążliwym obowiązkiem królów było dźwiganie na głowie ciężkiej, szczerozłotej korony. W rzeczywistości monarchów wiązało wiele ograniczeń. Jedno z nich odbierało im to, co mogli mieć nawet najbiedniejsi mieszkańcy ich królestw: swobodę uczuć. W połowie XVI wieku batalię o prawo do
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
