Pusty tron

Dlaczego na pogrzeb papieża Benedykta przyszło mniej ludzi, niż się spodziewano? Dlaczego nie wołano gremialnie „Santo subito”? Umarł wielki człowiek, wybitny intelektualista, zna-komity teolog. Ale nie święty! Być może wymagam za dużo, ale takie są standardy. 

Święci nie opuszczają posterunku, nawet gdy ten tonie. Chrystus nie zszedł z krzyża, św. Stanisław nie zawarł kompromisu z Bolesławem, a Tomasz Morus nie pobłogosławił Henry-ka VIII – króla zbrodniarza. I wreszcie nasz Jan Paweł II cierpiał okrutnie, ale nie przeszedł na emeryturę. Trwał do końca! A Benedykt, excuse le mot, po prostu zdezerterował. Nie był ciężko chory, nie utracił sprawności intelektualnej i w dodatku nie namaścił następcy na miarę potrzeb Kościoła. Czy był szantażowany przez lawendową mafię, czy istniały na niego jakieś haki? Nie wiem. Zmarłego człowieka nie powinno się winić o słabość, chociaż praw-dziwy święty by sobie poradził. Zwłaszcza że przed ustąpieniem dokonał