Zlewki z Magdalenki

Wokół polskiej transformacji toczy się prawdziwa bitwa – jedni, beneficjenci zawartego w 1989 roku kontraktu, prezentują obrady Okrągłego Stołu jako doniosły akt założycielski III RP, inni, od początku kontestujący ustalenia z Magdalenki, widzą w niej grzech pierworodny odradzającej się Rzeczypospolitej. 

Oczywiście publicystyka Sławomira Cenckiewicza wpisuje się w tę drugą ocenę, dostarczając mnóstwa informacji na temat uwarunkowań, kulisów i rozgrywek. Za jego opiniami – choć historycy prawdopodobnie zbilansują bardziej intencje i efekty, zamiary i zasługi aktorów tamtych zdarzeń – idzie zdrowa logika. Służby – ów układ nerwowy PRL-u – miały dość czasu i środków, aby przygotować się do podzielenia władzą, wybrać sobie właściwych partnerów i zneutralizować niewłaściwych. I pod patronatem Moskwy zrobiły to, choć generał Kiszczak nie był orłem intelektu, a Urban Machiavellim. Mówiąc w uproszczeniu, oficerowie prowadzący i ich tajni współpracownicy podzielili