Rzadko się zdarza, aby naród pozbawiony własnego państwa przetrwał ponad sto lat. Mimo klęsk patriotycznych powstań, niepowodzeń dyplomacji i solidarnej zmowie państw zaborczych Polacy przetrwali, a nawet zwiększyli swój udział w światowym dorobku myśli, zaś XIX stulecie to swoiste apogeum działalności polskich pisarzy, kompozytorów, malarzy. Koroną był polski romantyzm, który autor tak wspaniale opisuje w swojej książce.
„Romantyzm polski” to opowieść o czasach, ludziach, ich twórczości i jej niezwykłych losach. Rzadko się bowiem zdarza, by serwilistyczna pieśń ku czci cara („Boże coś Polskę”) stała się buntowniczym prawie hymnem Polaków. Bohaterowie Urbankowskiego – wieszczowie i ich towarzysze – poszukują nadziei w beznadziei, wyjścia z sytuacji bez wyjścia. Stąd posunięcia karkołomne, towiańszczyzna, mistycyzm (Polska Chrystusem Narodów) czy poszukiwania kolejnych wcieleń ducha – tu niebywale profetyczny Krasiński, który przewidział komunizm. Ten w
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
