Z puszcz odwiecznych...

Nie wzięliśmy się znikąd. Śmiała decyzja Mieszka I o przyjęciu chrześcijaństwa była jedynie wyborem lepszej i szybszej drogi rozwojowej. Słowianie między Odrą a Dnieprem żyli znacznie dawniej, choć nie wiadomo od kiedy. 

Wiemy o nich niewiele, choć opisanie źródeł zajmuje Tomaszowi Kosińskiemu, autorowi „Wiary Słowian”, 100 pierwszych stron jego pracy. Z okruchów pozostawionych przez kronikarzy, ze śladów pozostałych w nazewnictwie wyłania się pasjonujący kontur świata naszych przodków. Zaskakująca zbieżność słów, pojęć, a także wierzeń z teorią wędrówki dusz na czele. Świat wedle tych wyobrażeń jest trójdzielny i składa się z Nieba (Prawii), Ziemi (Jawii) i Podziemi, czyli Nawii, tworzących razem Drzewo Życia z korzeniami, pniem i koroną. Strażnikami zaś tego świata miały być ognisty Żar-Ptak i wąż zwany Żmijem. Charakterystyczne są też elementy właściwe dla większości religii naturalnych – kult lunarny i solarny, cześć oddawana siłom przyrody, kult