Kit i umywalkowe zatory. Kraina błotnych gejzerów

Jesteśmy na skraju wschodniego wybrzeża Azerbejdżanu. Nieco na południe od Baku, przy słynnej autostradzie Salyan, kilka kilometrów do Morza Czarnego – z okolicznych wzgórz widać nawet delikatny przybój fal. Woda jest jednak daleko stąd. Tutaj wkoło jedynie półpustynny górski teren. I sławne w całym kraju qobustańskie gejzery.   – Kuda wy idźjocie? – ze srebrnego Mercedesa wychyla się niespodziewanie twarz otyłego, starszego mężczyzny. – W góry. Nad gejzery – odpowiadamy zgodnie z prawdą. Od kilkudziesięciu minut spacerujemy rozpalonym od słońca asfaltem na pustej szosie. Znikąd nadziei na autostop. Ten Mercedes jest pierwszy od kilku dobrych chwil. – Na piechotę raczej tam nie dojdziecie – zauważa mężczyzna. – A żadne autobusy tam nie jeżdżą? – dopytuję, udając, że inne rozwiązanie nas nie interesuje. – Tam nic nie ma. Tylko góry, wulkany. No i gorące źródła… – Wulkany? – nie dowierzam, kartkując przy nim pospiesznie przewodnik po okolicach Baku. O wulkanach tam