Prywatne końce świata

Kto by oczekiwał takiej ostrości widzenia od „Nie opuszczaj mnie”, dozna zawodu. Za sprawą kruchej bohaterki Joanny (Grabowska), która zupełnie nie może się pozbierać, gdy jej mama (Barszczewska) ląduje w szpitalu z rozpoznaniem raka, wpadamy w halucynacyjny wir sytuacji i osób, z których każda została wytrącona ze stacjonarnej orbity. Ten film to kilka prywatnych końców świata, kilka kameralnych kolapsów anihilujących jakby i czas, i przestrzeń, i uczucia.

Matka i córka nie potrafią sobie poradzić z umieraniem, reagują na nową sytuację bezradnością, histerią, kurczowym łapaniem się wspomnień, nostalgią, rozpaczą. Innego umierania – religijnego, duchowego – doznaje młody
[pozostało do przeczytania 62% tekstu]
Dostęp do artykułów: