Jak zostaje się cesarzem?

„Neron”, „Tyran”

Conn Iggulden Rebis, Poznań 2025

Wielokrotnie zastanawiałem się, jak było to możliwe, że blisko sto lat od śmierci Oktawiana Augusta imperium rzymskie, rządzone przez samych psychopatów, zboczeńców i nieudaczników, przetrwało, co więcej – stale powiększało się o nowe terytoria. Rodzi to podejrzenie, że ówcześni cesarze padli ofiarą czarnego PR-u skutecznie uprawianego przez kronikarzy epoki, Salustiusza i Tacyta, a następnie przez dziejopisów chrześcijańskich. 

Conn Iggulden w swojej trylogii o Neronie nie próbuje dokonać jakiejś głębszej reinterpretacji tradycyjnych opinii o Neronie, wchodzi w buty Gravesa („Ja, Klaudiusz”), choć wydaje mi się, że są na niego za duże. Autor nie próbuje stylizować języka, a żywa fabuła nie ma ambicji historiozoficznych. To nie Robert Harris, który w swych powieściach o Cyceronie mistrzowsko tłumaczy, dlaczego w ogromnym mocarstwie demokracja musiała wyrodzić się w jedynowładztwo, a to, pozbawione kontroli, w