Czerwony najazd

Rankiem 17 września nad Grodnem, Wołkowyskiem i innymi miastami polskiego Wschodu pojawiły się samoloty. Z ich luków bombowych spłynęły w dół setki ulotek. Polacy chwytali je: jedni z obawami, wielu z nadzieją. Ta ulatywała bezpowrotnie po lekturze już pierwszych słów: „W te ciężkie dni dla Was potężny Związek Radziecki wyciąga Wam ręce braterskiej pomocy. Nie przeciwcie się Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. Wasze przeciewenie bez kożyści i przerzeczono na całą zgubę. My idziemy do Was nie jako zdobywcy, a jako wasi braci po klasu, jako wasi wyzwoleńcy od ucisku obszarników i kapitalistów. Wielka i niezwolczona Armia Czerwona niesie na swoich sztandarach procującym, braterstwo i szczęśliwe życie”…

Adolf Hitler już od 10 września naciskał na Stalina, by ten dotrzymał ustaleń z tajnego protokołu podpisanego 23 sierpnia w Moskwie i uderzył na Rzeczpospolitą. Zawzięty opór polskich armii stawiany przeważającym siłom Wehrmachtu, ofensywa nad Bzurą oraz wypowiedzenie wojny