Słońce wzeszło nad Bzurą

3 września w napadniętej przez III Rzeszę Polsce zapanował radosny nastrój: Wielka Brytania, a w trzy godziny później również Francja, wypowiedziały wojnę Niemcom. Radość jest wielka, Polacy wierzą, że brytyjska polityka będzie podążać drogą honoru, że będzie mówić nie słowami oportunisty Chamberlaina, lecz raczej posła Arthura Greenwooda: „Przez 54 godziny Polska stała sama u wrót cywilizacji, broniąc nas i wszystkich wolnych narodów, wszystkiego, co jest nam drogie. Stała z bezprzykładną dzielnością, z epickim heroizmem, nim chwiejni przyjaciele przyszli jej z pomocą. Pozdrawiamy Polskę jako towarzysza, którego nie opuścimy”. Żołnierze rwali się do walki, niektórzy nawet obawiali się, że wojna dobiegnie końca, nim zdążą wziąć w niej udział, inni oczyma wyobraźni już widzieli się w defiladzie zwycięstwa maszerującej Unter den Linden. Mało kto zdawał sobie sprawę, że tego właśnie dnia bitwa graniczna została przegrana, że trudno też będzie obsadzić linię Narwi i Wisły, mającą być