Trzy filmy

Kiedy leci się trzynaście godzin samolotem „naraz”, jak ja ostatnio, można obejrzeć filmy, na które w codziennym pędzie nie ma czasu. Zobaczyłem zatem trzy produkcje z trzech różnych krajów, ale poświęcone jednemu tematowi: II wojnie światowej. 

Jeden był niemiecki, drugi norweski, trzeci polski. Niemcy nakręcili „Das Glaszimmer”, czyli „Szklany pokój". Obejrzałem wersję niemiecką. Tytuł wersji polskiej miał zapewne zachęcić ludzi do oglądania, ale ja się wzdrygnąłem: „Drogi panie dyktatorze” (chodzi o Hitlera!). Ojciec-muzyk na froncie zachodnim, a matka z kilkuletnim synkiem opuszcza bombardowane Monachium i udaje się na bawarską wieś. A tam jest wszystko zgodnie z niemiecką polityką historyczną: jeden fanatyczny wielbiciel Hitlera, a poza tym wszyscy sobie pomagają. Monachijczykami zajmuje się życzliwie żona owego fanatyka. Niesympatyczną postacią jest jeszcze syn hitlerowca, ale i on nawraca się, kiedy trzeba. Generalnie widz, który nie jest Polakiem,