Archipelag ludzi uwikłanych

Krzysztof Masłoń nazwał swój zbiór opowieści o znanych postaciach polskiej literatury XX wieku „Klątwą sprzeczności”. Ja bym powiedział, że jest to swoisty archipelag ludzi uwikłanych – w historię, własną spuściznę etniczną, ambicje, a nade wszystko w obsesje seksualne.

Wprawdzie autor nie goni za plotką, ale grzeszne upodobania i perwersyjne orientacje stanowią często klucz do biografii i twórczości pisarzy, chętnie tu odzieranych z pomnikowej pozłoty, co zresztą przywraca im ludzkie proporcje przy całym dramatyzmie i mizerii ich losów. Mrożek okazuje się mizantropem, Lem – skąpcem, Brycht – pozerem, a Himilsbach – prymitywem. Jednocześnie, jakby dla równowagi, autor próbuje znaleźć pozytywy w takich postaciach jak Bogdan Czeszko ze swymi produkcyjniakami i związkiem z obu paniami Broniewskimi – matką i córką. Ze szmatławej postaci Stanisława Ryszarda Dobrowolskiego próbuje ocalić błysk młodego powstańca z AK, autora pieśni „Warszawskie dzieci, pójdziemy w