Czy wygrywamy walkę o pamięć o Wołyniu?

Musimy analizować w realistyczny sposób, co aktualnie możliwe jest między naszymi państwami. Jeśli tak właśnie spojrzymy na dzisiejszą dyskusję między Polską a Ukrainą o ludobójstwie dokonanym przez UPA, widzimy postępujący wzrost oddziaływania polskiej polityki historycznej oraz krok, jaki w kierunku prawdy i pojednania wykonała Ukraina. Wciąż za mały? Bezdyskusyjnie. Niemniej nadal, w porównaniu z tym, co było, jest to zmiana bardzo znacząca.

Patrząc na kwestię upamiętnienia rzezi wołyńskiej tylko w kontekście moralnym, sytuacja jest czarno-biała. Jest sprawą oczywistą, że strona ukraińska robi w tej materii zbyt mało. Co więcej, w związku z toczącą się wojną i zupełnie niesamowitą skalą pomocy, jakiej zdecydowała się udzielić Ukrainie Polska, nasze apetyty, używając kolokwializmu, zostały rozbudzone.

Oczekiwaliśmy więc spektakularnych gestów i takich na pewno nie dostaliśmy. Niemniej taka konstatacja nie ma nic wspólnego z