Dynastia szczęściarzy

„Niechaj inni prowadzą wojny, ty, Austrio, żeń się szczęśliwie!” – powiada znane powiedzenie o wiedeńskiej monarchii. Przez blisko 700 lat rodzina Habsburgów nadawała ton Europie i światu. Dokładnie tyle czas upłynęło od narodzin Rudolfa, pierwszego króla z tej dynastii, do abdykacji Karola, młodego następcy Franciszka Józefa.

Między Luksemburgami i Jagiellonami w ciągu dwóch wieków rozgrywa się walka o Europę Środkową. Cesarski diadem zdobywa dopiero Fryderyk III w roku 1452, syn Eryka Żelaznego i mazowieckiej piastówny Cymbarki, olbrzymki, której ród zawdzięcza habsburską wargę. Potem, jak możemy przeczytać w pracy Martyna Rady, następuje niebywały wzlot. Syn Fryderyka, Maksymilian, dzięki małżeństwu z Małgorzatą Burgundzką zagarnia najbogatszy teren Europy. Filipowi Przystojnemu kastylijska Joanna Szalona zapewni prawo do hiszpańskiego tronu i jego zamorskich kolonii, prawnuk Karol V staje się cesarzem świata, w którym nigdy nie zachodzi słońce, jako że