Mowa kotów

Mamy teraz tylko jednego kota – kocicę, która nazywa się Szarak. Niekiedy nazywamy ją też Uszatą, ponieważ kiedy pojawiła się u nas dziewięć lat temu, była małą kotką z ogromnymi uszami – w rodzaju takich uszu, jakie mają nietoperze. Szarak jest istnieniem milczącym – trochę reaguje na to, co do niej mówimy, ale nie odpowiada i nie próbuje się z nami porozumieć. Całkiem inaczej wyglądało to w wypadku kota, który mieszkał z nami przez szesnaście lat, a nazywał się Filek lub Żółtek, a niekiedy Pantalone, ponieważ miał na nogach białe gatki w żółte paski. Filek w latach swojej młodości też był kotem milczącym, natomiast na starość, mając lat dwanaście czy trzynaście, postanowił przemówić – i z kota milczka zrobił się kot gaduła. Wypowiadał się wówczas na różne sposoby – mruczał, jęczał i chrypiał, a najczęściej ryczał jak lew. Gdzieś koło czwartej rano budził mnie ryk lwa – to Filek, zeskoczywszy z parapetu, stał obok mojego tapczanu i ryczał. Znaczenie tego ryku było