Maleńkie góry do samego nieba. Durmitor

W najwyższym punkcie chata ma może ze cztery metry. Spadzisty dach sprawia jednak, że stojąc w pobliżu ścian, naprawdę trudno zachować prostą sylwetkę. 

Góralski szałas z drewna. Z miniaturowymi drzwiczkami pozbawionymi szyb. Zamiast szyby pusta wnęka. Na tyle szeroka, że do środka w każdej chwili może swobodnie wpadać śnieg, deszcz czy jakaś zbłąkana zawieja. Pusty otwór pełni jeszcze jedną funkcję. Do chaty można po prostu zajrzeć. Bez żadnych problemów. Jest w tym miejscu jednak coś tajemniczego, jakaś wisząca aura. To dość dziwne. Bo czego tu się obawiać? Jestem przecież sam pośrodku szerokiej, skalnej doliny. Od kilku dobrych godzin nie spotkałem ani jednego człowieka. Szałas też wydaje się opuszczony. Góralska chatka pośrodku niczego...

Nagle zza pobliskiego, łagodnie wspinającego się wzgórza dochodzi niemy skowyt. Z czasem przeradza się w agresywne szczekanie. Tak, już widzę źródło. Biegnie ku mnie. To mały kundel. Nie wygląda przyjaźnie.