Życie ze strachem

W poczciwych czasach Conan Doyle’a czy Agaty Christie strach nie był jeszcze tak powszechny jak dziś, zbrodnia ograniczała się do pewnych środowisk, a ludzie uczciwi, umiarkowanie zasobni, bez nałogów, nie mieli powodów, żeby się bać. 

Zabijano przeważnie z zemsty lub dla pieniędzy, co zwykle na jedno wychodziło. Pamiętam czasy, kiedy nie zamykało się mieszkań, nie było autoalarmów, a w Szwajcarii nie zabezpieczano nawet rowerów. To jednak przeszłość. Koszmary stały się częstsze, a zagrożenia bardziej powszechne. Ludzi żyją samotnie, nie przyjaźnią się z sąsiadami, licząc na monitoring i telefon, którym zawsze można wezwać pomoc. Bywa, że się mylą. I kiedy śpią spokojnie, ktoś pokonując wszelkie zabezpieczenia, wślizguje się do ich mieszkania. Przygląda się śpiącej, przestawia przedmioty, kradnie noże i znika... Na razie.

„Nocny obserwator” to kolejny dreszczowiec mistrza gatunku Jeffery’ego Deavera, w którym znów wraca moja ulubiona para śledczych