Rycerskość, do której tęskno. Tam, gdzie ukryli się templariusze

Przepięknie zielony i pozbawiony ludzi ogród z drzewkami mandarynkowymi. I majestatyczna sylwetka średniowiecznej rycerskiej twierdzy w tle. Tak zapamiętam Convento de Cristo – ostatnią z wielkich twierdz templariuszy.

Tomar. Środkowa Portugalia. Dworzec autobusowy. Kilkanaście stanowisk podjazdowych. Przy tym z numerem 9 gromadzi się młodzież z pobliskiego gimnazjum. Jadą do domu po zajęciach.

Rzut beretem od dworca stoi niepozorny kościółek św. Franciszka. W jego krużgankach mieści się nietypowe muzeum. W siedmiu niewielkich salkach zgromadzono 43 tys. pudełek po zapałkach. Zostały uporządkowane według kraju produkcji.

Jednak to nie dla tego nietuzinkowego muzeum przybywa się do Tomar. Leniwe portugalskie miasteczko słynie z czegoś innego. To Convento de Cristo – kompleks klasztorny Zakonu Chrystusa. Zakonu, który po kasacie templariuszy w pozostałej części Europy odnalazł na gościnnej, portugalskiej ziemi przyjazną dłoń króla Dionizego I