Hipokryci, Żydzi, Polacy

Siedzę sobie przy Puerta de Toledo i myślę, że świat cały powinien znać słowa, które wypowiedział duchowy przywódca Żydów rabin Mojżesz Isserles: „W tym kraju [Polsce] nie ma zawziętej nienawiści do nas jak w Niemczech. Oby zostało tak nadal, aż do nadejścia Mesjasza”.   Jest późne popołudnie, wrześniowe słońce łasi mi się do twarzy. Siedzę przy kawiarnianym stoliku przy Puerta de Toledo w Madrycie. Przyjechałem z kraju, który przez wieki przyjmował kolejne pokolenia Żydów uciekających niemal z całej Europy. Jestem w kraju, z którego spektakularnie wyrzucono Żydów pod koniec XV w. Wtedy zresztą, w 1492 r., zmuszono ich siłą do opuszczenia także sąsiedniej Portugalii oraz sporej części Niemiec. Ale dziś, po wiekach, sprytni Hiszpanie narzucili światu, że owa data kojarzyć ma się z odkryciem Ameryki. Odkrył ją co prawda genueńczyk, ale pozostający w służbie hiszpańskiej monarchii − Cristoforo Colombo. To historyczne cwaniactwo nie jest tylko domeną nacji z Półwyspu Iberyjskiego.