Komu trauma, komu przywilej? Zapomniana lekcja transformacji

Coraz częstsze pochwały pod adresem Leszka Balcerowicza, które słychać po stronie opozycji, jasno wskazują, że liberałom marzy się nowa terapia szokowa. Pod pozorem walki z inflacją chcą doprowadzić do sytuacji, która z jednej strony upokorzyłaby część krnąbrnego elektoratu, z drugiej – odnowiła półperyferyjny charakter polskiej gospodarki.

Od pewnego czasu Dominika Wielowieyska, która traktuje środowisko „Gazety Wyborczej” jako bodaj najważniejszego autora mniej lub bardziej dyskusyjnych sukcesów III Rzeczypospolitej, występuje z kolejnymi pochwałami Leszka Balcerowicza. Broni nie tylko terapii szokowej z pierwszych lat transformacji, lecz także późniejszej polityki gospodarczej państwa, prowadzonej pod jego auspicjami. Przypomnijmy, że Balcerowicz w drugiej połowie lat 90. był wicepremierem i ministrem finansów w rządzie Jerzego Buzka (koalicja Akcja Wyborcza „Solidarność” – Unia Wolności), a następnie prezesem Narodowego Banku Polskiego (lata 2001–2007