Traktat o pamięci

To, że nagrody Nobla, także te literackie, mają wymiar polityczny, jest dla mnie oczywiste. Laureaci muszą spełniać pewne kryteria, co jakiś czas akademii włącza się element politycznej poprawności. 

Ale to wcale nie zawsze oznacza, że pisarze, którzy ją otrzymują, nie są warci przeczytania. I tak jest z prozą Annie Ernaux. Jest oczywiście prawdą, że jest ona przeniknięta ideałami roku 1968, jest femi-nistką, zwolenniczką aborcji, ma skrajnie lewicowe poglądy. To wszystko prawda, ale to niczego nie odbiera jej książkom, a przynajmniej tej jednej, którą dotąd przeczytałem. Jest w „Latach” (bo o tej pozycji mówię) oszczędny język, skupienie się na pamięci, próba zachowania tego, co nieuchronnie ulega zniszczeniu. „Lata” to także niesamowita opowieść o doświadczeniu pewnego pokolenia, o ra-dykalnej zmianie (społecznej, technicznej, obyczajowej), która dokonała się w ciągu kilkudziesięciu lat. Jest w niej gorycz zawiedzionych nadziei oraz lęk przed zapadnięciem