Pruskie marzenie

Od czasu, kiedy we wrześniu 9 roku legiony Warusa zostały rozbite przez Germanów w lesie Teutoburskim, Germania, późniejsze Niemcy, pozostały w Europie jednym z niewielu obszarów Europy nieprzeoranych przez cywilizację rzymską. 

Jednocześnie Niemcy byli narodem (a właściwie zespołem narodów) wyjątkowo ludnym. Jednoczyli się rzadko, nie mieli ani jednej uznanej stolicy, ani mitów założycielskich, od Habsburgów rolę stolicy odgrywał peryferyjny Wiedeń. Kłopoty są nawet z nazwą. Francuzi nazywają ich Alamanami, Włosi – Teutonami, my Niemcami... A oni sami? „Dojcz” to w końcu nazwa Holendra. Mimo prób podejmowanych za czasów Ottonów czy Hohenstaufów Rzesza aż do Bismarcka była zawsze federacją, a nie zjednoczonym państwem. Marzenia „Młodych Niemiec”, powstałe wskutek szoku napoleońskiego i ożywienia polskimi powstaniami, zrealizowały się dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Niezwykłe, że zjednoczenia państwa dokonali protestanccy Prusacy, a nie kulturalni Sasi