Powstańcy na Rakowieckiej

O godzinie „W” z balkonu kamienicy przy placu Dąbrowskiego mjr Bolesław Kontrym „Żmudzin” zaczął strzelać z rewolweru do niemieckich żandarmów, co przypłacił ranami ręki i nogi (łącznie w Powstaniu czterokrotnie ranny). 

Przez 63 dni walk dowodzona przez niego reduta obejmująca ulice: Królewską, Kredytową i pl. Małachowskiego nie poddała się. 4 sierpnia poprowadził czwarty atak na budynek Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej przy ul. Zielnej. 27 sierpnia 1944 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych (trzecim w swoim życiu), a 15 września tego samego roku Virtuti Militari. Co się stało ze „Żmudzinem” niemal 10 lat później? 2 stycznia 1953 roku, po ciężkim, wieloletnim śledztwie, został powieszony w katowni bezpieki przy ul. Rakowieckiej (rodzina myślała, że wywieźli go do ZSRS, a tam być może przeżył). W ten sposób – jak pospolitego przestępcę – czerwoni okupanci Polski potraktowali jeszcze gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”, szefa Kedywu Komendy Głównej