Jeszcze Francja nie zginęła?

Praca jednego z kandydatów na prezydenta Francji, francuskojęzycznego Żyda z Algierii Erica Zammoura „Francuskie samobójstwo” ma same zalety i tylko jedną wadę. 

Wybór jego publicystyki kończy się na roku 2008. Ale może i lepiej. Sytuacja jeszcze się po-gorszyła. Zammour może tylko śledzić dalszą rozbiórkę V Republiki, rozpoczętą od słynnego maja 1968 roku i ówczesnego hasła „Zabrania się zabraniać”. To wtedy – pisze – „odtrąbio-no zemstę oligarchów na ludzie, internacjonalizmu na narodach, nowych feudałów na pań-stwie, sędziów na sądach, a kobiecości na męskości”. Potrzeba było 40 królów, by zbudować Francję, wystarczyło 40 lat, by ją zburzyć. Otumaniony lud i tandetni politycy prowadzą ją ku ruinie. „Państwo jest zbyt bezsilne, żeby chronić lud, ale zdolne, by go karać za rzekome wy-kroczenia”. Nawet pozorne sukcesy, jak bitwa o chusty w szkołach, prowadzą do wygranej islamu w blokowiskach. Asymilacja nie istnieje, a zasady szariatu i halal stają się