Mistrzu, kochamy Cię. I dziękujemy

Pierwszy raz przyjechałam do Milanówka w 2006 roku. Jako dziennikarka pojechałam do domu w ogrodzie przy jednej z milanowskich uliczek, by przeprowadzić wywiad z cyklu: „Jak się panu żyje w IV RP”? Miała to być jedna z wielu rozmów z cyklu wywiadów z intelektualistami o zmianach, jakie przeprowadzał ówczesny rząd Prawa i Sprawiedliwości. 

Jarosław Marek Rymkiewicz był mi znany oczywiście z kart książek, z którymi zetknęłam się na studiach polonistycznych, z wydanej jeszcze w drugim obiegu „Hańby domowej” Jacka Trzandla oraz z formacyjnej dla mojego pokolenia książki „Rozmowy polskie latem roku 1983”. Znałam Jarosława Marka Rymkiewicza także z grubego tomu, na który natknęłam się w księgarni – „Słowacki. Encyklopedia”.

A potem znalazło mnie „Wieszanie” – ta scena z toczącą się głową księcia Gagarina wprost pod koła stojących na czerwonym świetle aut na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia… I wcale nie polityczne przesłanie nierozliczonej