Współczesna jeremiada

„Pandemia grzechu” jest książką przerażającą. Rzadko można znaleźć opis współczesności równie ponury, lecz niestety prawdziwy, bez promyków nadziei. W świecie, który odrzucił Boga, cywilizacja śmierci rośnie.

Kiedy wymrą ostatnie pokolenia jako tako wykształcone, zwycięży moralny nihilizm, gender stanie się obowiązkową arcynauką, a inżynieria genetyczna zmieniająca ludzi w cyborgi będzie ogólnodostępnym rozwiązaniem; pojęcie dobra i zła, zasad moralnych nie przejdzie nawet do historii, bo historię jako taką się unieważni. Pandemia, która przetacza się przez świat, zakwestionowała optymistyczną wizję postępu, który miał na naszych oczach rozwiązać wszelkie problemy ludzkości. Nie rozwiązał, okazaliśmy się równie bezradni jak wobec XIV-wiecznej czarnej śmierci. Co gorsza, zaraza nie wywołała w ludziach odpowiedniej refleksji – nie podważyła konsumpcyjnego trybu życia, nie skierowała uwagi na rzeczy ostateczne. Kościoły opróżniły się jeszcze bardziej,