Nazywano ich Tatarami. To nazwa jednego z plemion stepowych, ale rozciągnięto ją na całe państwo Mongołów, bo w wyobraźni Europejczyków owo słowo lepiej – przez skojarzenie z Tartarem, starogreckim piekłem – opisywało najeźdźców ze Wschodu. Pojawili się oni u bram Europy wiosną 1240, by już 6 grudnia owego roku unicestwić jedno z największych miast ówczesnego świata chrześcijańskiego – Kijów.
Był koniec listopada 1240 roku. Przyszła zima. Dniepr został skuty lodem. W Kijowie, poza mieszkańcami, przebywali uciekinierzy z wielu ziem Wschodu. Od kilku miesięcy nadciągała w te strony wielka armia tatarska, licząca około 120 tys. wojowników, zajmując po drodze księstwa kijowskie, perejasławskie i czernihowskie. Niedługo mieli pojawić się i tutaj w pięknym, wielkim mieście, otoczonym wysokim murem, pełnym bogatych domów, cerkwi i kościołów, bibliotek i zabytków. Jak pisał historyk Leszek Podhorecki, pod koniec XII wieku Kijów rozciągał się na obszarze 400 ha (dla
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
