Kazałem ci uciekać!?

Światy bliższej i dalszej przyszłości kreowane są na ekranie skromnymi środkami. Fruwające pojazdy, wieżowce nocą, para dziwnych kształtów na niebie. Ważniejsza jest absurdalna akcja niezostawiająca czasu na refleksję. Joe zabija, pije kawę i szlifuje swoją francuszczyznę w rozmowie z kelnerką w drugstorze obok pola kukurydzy, a nocą zapuszcza podniecające krople do oczu i czeka, aż dziewczyna Suzi (Parabo) odprawi ostatniego klienta. Tak parę razy, byśmy poczuli okrucieństwo jego zajęcia, podłość kolegów w czarnych płaszczach, marność świata, który prosperuje, mordując ofiary gangów z przyszłości. Drugie, starsze ja, które Joe niechcący oszczędzi, jest dlań zagrożeniem i szansą. Także dla widza – zawsze ciekawszy będzie los buntownika niż oprawcy. Tylko jeden z nich zna przyszłość, ale tę można próbować odmienić. Joe spróbował, no i został skazany, ale na razie ocalał, a na celowniku jest także Joe. Uciekając i tropiąc starsze ja, czym zamierza ugłaskać centralę looperów, trafia Joe