Samorządy to my

W Krakowie właśnie spłonęło Archiwum Miasta. W Warszawie Trzaskowski „dekoruje” Pałac Kultury symbolem Strajku Kobiet. W Gdańsku Dulkiewicz, wraz ze swoimi współpracownikami, tworzy nową wersje historii II wojny światowej. Patrząc z boku, ciężko znaleźć wspólny mianownik tych wydarzeń. Niemniej każde z nich świadczy o podobnej patologii – o kompletnym wypaczeniu idei samorządności i lokalności w Polsce.

Silne społeczności lokalne. Mocna tożsamość regionalna. Sprawne, możliwie autonomiczne samorządy. Wszystko to brzmi wspaniale. Więcej – patrząc na państwa Zachodu, wyraźnie widać, jak ważny dla kondycji danego kraju i jego narodu jest odpowiedni splot tego, co lokalne, z tym, co centralne. Nic dziwnego, że idee samorządności w stylu zachodnim trafiają w Polsce na podatny grunt. Gorzej, że – jak z wieloma dobrymi pomysłami z tego kręgu kulturowego – po przetrawieniu przez patologie III RP zamieniają się w swoją karykaturę.

Wolne miasta