Monolog zewnętrzny

Pracę Tatiany de Rosnay „Śladami Tamary Łempickiej” można porównać do stylu malarstwa jej bohaterki, jednej z największych artystek XX stulecia. 

Postacie deformowane geometrią, namiętność artystycznego przekazu, wybujały erotyzm – wszystko to znajdziemy w książce, będącej swoistym monologiem zewnętrznym, prowadzonym w drugim przypadku liczby pojedynczej i adresowanym do Tamary. Łempicka przyjęła nazwisko po mężu Tadeuszu – Polaku. Słynna malarka łączy genetyczny miks elementów polskich, żydowskich i rosyjskich. Wychowana w świecie carskiej burżuazji, doświadczona przez rewolucje i wojnę, z upływem lat zyskuje coraz więcej biografów próbujących zmierzyć się z fenomenem tyleż wybitnym, co kontrowersyjnym. Zła żona, kiepska matka, niestała w uczuciach tak do mężczyzn, jak i kobiet, pozostawiła po sobie twórczość rozpoznawalną, pełną emocji i oryginalności. Po trwającej 82 lata wędrówce od Petersburga, przez Paryż, Włochy, Stany, osiadła na koniec w Meksyku,