Mundur Małego Rycerza. Hieronim Dekutowski „Zapora”

Był niewysoki. Szczupły. Z niewielkim wąsikiem. Jak Wołodyjowski. Mały Rycerz. Gdy zginął, zamordowany 7 marca 1949 roku przez ubeckich katów, nie miał na sobie polskiego munduru. Ale on sam był jak polski mundur, jak znak, jak symbol. Jak zapora przeciw bolszewizmowi.

Ile dla polskiego żołnierza znaczy mundur, wiedział zawsze ten, kto go stracił. Ostatnie polskie mundury w dobie rozbiorów były wywiedzione jeszcze z epoki Księstwa Warszawskiego i stanowiły o wyglądzie armii w Królestwie Polskim, aż do wojny z Rosją z lat 1830/1831. Po przegranej mundur polski zniknął – gdy powstańcy styczniowi bić się ruszyli z Moskalem w roku 1863, tego munduru nie mieli. Każdy ubierał się w to, co miał, „mundurem” stawał się tzw. strój polski. Tak było i przed wybuchem powstania, i w dobie manifestacji patriotyczno-religijnych w latach 1860–1861. Jak tylko się dało, pokazywano swoją polskość przez ubranie – a to zakładając czamarę, a to kontusz, a to dopinając