Między blaskiem Michaela a cieniem Piotrusia Pana

Choć fabuła „Michaela” (reż. Antoine Fuqua) kończy się na 1988 roku, myli się ten, kto uważa, że film nie porusza kontrowersji, które wielkim cieniem położyły się na karierze jednego z najznakomitszych artystów wszech czasów. Przecież to właśnie w dzieciństwie i młodości kodują się traumy, które potem mogą sprowadzać na manowce. Bo nawet jeśli Michael Jackson został oczyszczony z zarzutów o molestowanie, to jego rozpaczliwe budowanie Nibylandii (wymarzonej krainy dla dzieci) – bez kontekstu pokazanego w filmie – może być co najmniej dziwaczne. 

Michael” daje szansę na pobycie w butach Jacksona. Ujmując rzecz mniej metaforycznie, w charakterystycznym zestawie – białe skarpetki i czarne lakierki. Kreacja aktorska Jaafara Jacksona jest chyba najmocniejszą stroną produkcji. Wybór siostrzeńca gwiazdora pod każdym względem jest strzałem w dziesiątkę. 

Jaafar pracował nad kreacją również pod okiem faktycznych choreografów Michaela. Charakterystyczne układy taneczne ćwiczył