Towarzysz Czarzasty płakał…

11 lutego 1982 roku Zarząd Główny komunistycznego ZBOWiD zdecydował o budowie w Warszawie Pomnika Poległym w Służbie i Obronie Polski Ludowej. Czujni Warszawiacy słusznie nazwali go pomnikiem utrwalaczy. Został rozebrany w 1991 roku i zastąpiony Pomnikiem Tadeusza Kościuszki. Towarzysz Włodzimierz Czarzasty zapewne płakał. Na prawym brzegu Wisły przestał również straszyć Zygmunt Berling. Stał tam sobie 34 lata – na czerwonym (nomen omen) cokole, z przetrąconymi (zapewne przez Sowietów) nogami. Bo Berling, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, w czasie II wojny sam stał się bolszewikiem – zbyt długo straszył. Towarzysz Czarzasty, doceniając zasługi towarzysza Berlinga, zapewne zalewał się łzami. Berlinga sowieckie NKWD zwerbowało po wrześniu 1939 roku: polski renegat przyjął obywatelstwo ZSRS i hołdował arcymordercy Stalinowi. W dowód wdzięczności zatwierdzał wyroki śmierci na swoich żołnierzach podejrzanych o związki z polskim podziemiem. W Warszawie