Zawodowy artysta się nie rozdwoi

Przypomniał mi się stary dowcip: w lesie odbywa się zapowiedziane przez lwa dzielenie zwierząt na mądre i piękne. Sarna wskakuje bez namysłu na polankę z napisem „piękne”. Sowa, nie myśląc wiele, wlatuje na tę z napisem „mądre”. Tam też idzie lis. Cietrzew, rozkładając ogon, stąpa w stronę napisu „piękne”. I tak zwierzęta idą raz na lewo, raz na prawo, dzieląc się na piękne i mądre. W końcu zostaje żaba. Ta staje na rozkraczonych łapach, zaczyna gardłowo rechotać kum-kum, łypie okiem w jedną stronę, łypie w drugą, po czym rozkłada „ręce” i charkotliwie wyznaje: „Ja się przecież, k…, nie rozdwoję”. Wybaczą Państwo wykropkowany wulgaryzm, ale te często stanowią ważną emocjonalnie część dowcipów. A przypomniał mi się ten wic, bo na tapetę wjechała ustawa na temat zawodowego artysty. I ponieważ ustawa jest „tuskowa” (chociaż wcześniej była jej wersja matka jeszcze za PiS), to prawica się na nią rzuciła. Ma sporo słuszności w krytyce, ale… czy na pewno taki status i ubezpieczenia dla