Nieprzewidywalna, choć powtarzalna

Mam za swoje! Chciałem oto napisać felieton o tym, jak bardzo polska polityka jest powtarzalna. Pamiętałem bowiem, że gdy kończyliśmy rok 2024, częstą, może nawet dominującą emocją po naszej stronie było przekonanie, że skoro w Stanach wygrał Donald Trump, dojść musi do jakiejś wywrotki koalicji rządzącej w naszym kraju. Niektórzy spodziewali się, że za chwilę poznamy skrywaną dotąd przez amerykańskie służby prawdę o Smoleńsku, inni zakładali, że mający (ponoć) jakieś relacje z Amerykanami współkoalicjanci porzucą Tuska i Lewicę, by stworzyć nowy rząd z Prawem i Sprawiedliwością oraz Konfederacją. USA odegrały oczywiście dużą rolę w polskiej polityce, w kampanii dając wyraźny sygnał, kogo z kandydatów na prezydenta uważają za wiarygodnego partnera. Gdy Karol Nawrocki wygrał, postawa naszego strategicznego sojusznika jest jednym z elementów gry uniemożliwiającym wymarzoną przez Tuska pełną marginalizację Pałacu Prezydenckiego. Rząd niemniej mamy ten sam, przynajmniej w ostatnim dniu